PreachersPerspective

De adelaar

By Mr. Teddy ⋅ September 24, 2007 ⋅  Email This Post ⋅ Post a comment

Een dode val!

Op het randje van de clif daar staat ze dan. Oog in oog met de dood, althans dat denkt ze. Achter haar de vertrouwde voor haar een afgrond van meer dan duizenden meters hoog. Een stap verwijderd van een vrije val. Ze draait zich om en krijgt ineens een tik van iemand en ze valt, ze kijkt omhoog om te zien wie haar deze zet gegeven heeft die ervoor zal zorgen dat ze het niet overleeft. Ze kijkt recht in de ogen en nadat deze ogen als stipjes zijn verdwenen flits haar leven aan haar voorbij.

Het begon allemaal zo mooi. Ze voelde zich altijd vertrouwd met haar ouders en met het nest waar ze in is opgegroeid. Haar moeder zorgde voor de warmte en haar vader gaf de bescherming en zorgde voor het voedsel. Als adelaar had ze het erg goed en was ze erg tevreden met haar leventje. Haar ouders hadden een jaar geleden elkaar leren kennen op een bijzondere manier.

Het vrouwtje was op zoek naar een mannetje en toen kwam deze man op haar afgevlogen. Maar eerst moest deze man zichzelf bewijzen door wat opdrachten te doen. Samen gingen ze een stuk vliegen en het vrouwtje nam een grote stok mee. Ze vlogen op een grote hoogte en plots liet het vrouwtje de stok vallen.

Het mannetje moest ervoor zorgen dat hij onder de stok kwam en deze opving op zijn vleugels en zo de stok terug te brengen naar zijn “geliefde”. Nadat hij deze taak had vervuld moest hij hetzelfde nog eens doen en nog eens, maar nu ging het vrouwtje steeds lager en lager vliegen. Uiteindelijk was het vrouwtje onder de indruk en samen begonnen ze een nest te maken hoog in de bergen op het randje van een clif, waar geen ander vogel of roofdier kan komen om het jong aan te vallen.

Toen het nest klaar was, was deze nog koud en stekelig en daar gingen de ouders wat aan doen. Ze zochten mos en dierenhuiden om het nest comfortabel te maken, zacht en lekker warm. Toen de kinderkamer gereed was, werd de tijd om het ei te leggen. Trots dat ze waren dat ze een kindje zouden krijgen bleven ze vol verwachting om te zien wat het zou worden. Na een tijdje was het zover, het ei ging uitkomen. Eerst was alleen nog de snavel te zien, maar al snel was er een pracht van een meid uit het uit gekomen. Moeder zorgde voor de warmte en vader voor het eten, alles was perfect in het leven van dit kleine gevogelte.

Na een aantal maanden begon er weer een fijne dag van liefde geborgenheid en warmte. Maar deze dag was anders. Moeder besloot het nest schoon te maken en gooide al het mos en het lekkers zachte dierenhuiden het nest uit. Het ooit zo comfortabele nest dat zo warm was, is nu prikkeling en koud. Wat gebeurde er nu dacht de jonge vrouw! Omdat haar moeder zo bezig was in het nest moest de dochter zich naar het randje van het nest gegaan waar ze voor het eerst kon zien hoe hoog het nest was gebouwd.

Een moment later kreeg ze een tik en ze viel de diepte in, ze keek achterom en zag haar moeder. Hoe kon dit? Waarom? Waarom gaf haar eigen moeder haar een zet de afgrond in?

Haar korte leven flitse aan haar ogen voorbij en ze begreep maar niet waar ze de fout in was gegaan waaraan ze deze val had verdiend. De grond die vanaf het nest niet zichtbaar was wordt nu inmiddels wel al zichtbaar en komt met de seconde dichter bij. Ze probeert van alles om ervoor te zorgen dat ze de val kan breken, maar niets werkt. Ze probeert haar hoofdje op en neer te bewegen, haar pootjes, haar vleugels, maar niets werkt.

Net op het moment dat ze het opgeeft en denkt dat het nu ten einde is is daar opeens een dreun. Langzaam doet ze haar oogjes open en komt tot de ontdekking dat ze niet meer valt maar juist omhoog gaat. Ze kijkt nog eens goed en ziet dan dat ze op de stevige vleugels van de vader zit. En opeens begrijpt ze waarom haar vader zich moest bewijzen naar haar moeder met de stok die ze steeds liet vallen. Ze werd terug gebracht naar het nest en hele tafereel speelde zich opnieuw af. Net zolang totdat de kleine doorhad hoe ze haar vleugels moest gebruiken en kon vliegen.

Dit verhaal is gebaseerd op feiten vanuit de natuur. De oefening met de stok vindt echt plaats en de moeder geeft het kind een zet omdat ze weet dat de vader haar weer opvangt. Waarom? Omdat het kleintje niet gemaakt is voor een klein stukje nest, maar voor de weide luchtruim.

Soms lijkt het alsof je valt en lijkt het alsof er geen uitweg meer is. Soms geeft God je een zetje maar Hij vangt je ook weer op. Waarom? Deze vraag laat ik open en mag je zelf invullen.

Tot de volgende keer en enjoy the flight